Akita-inu (inu - to po japońsku pies) to rasa myśliwskich szpiców japońskich, przeznaczona pierwotnie do polowania na najgrubszego zwierza - dzika i niedźwiedzia oraz do ciągnięcia ciężkich ładunków. Jak wszystkie pozostałe, powstała skutkiem wymieszania się psów dingo z północnymi szpicami. Psy te przybywały do Japonii z kolejnymi osadnikami - poczynając od około 15000 lat p.n.e. po 300 lat p.n.e.
    Psy podobne do akity istniały rzekomo już 5000 lat temu. Niewątpliwie towarzyszyły samurajom i od tego czasu zajmują stałe miejsce w japońskiej mitologii. W japońskiej literaturze akita jest psem starym i rodzimym, z posiadaniem którego wiązały się określone wierzenia. Ten kto nie mógł pozwolić sobie na tego psa (mogła je posiadać arystokracja) musiał zadowolić się jego podobizną. Małe posążki z drewna, przedstawiające akitę, wykonywane przez japońskich rzeźbiarzy, stanowiły atrakcyjne, świąteczne podarki przynoszące szczęście. Były symbolem posiadania. Wiązały się z nimi określone wierzenia przekazywane z pokolenia na pokolenie. I tak, otrzymywała je narzeczona w dzień ślubu - jako maskotkę przynosząca szczęście. Posążek akity położony przy rodzącej kobiecie miał zapewnić bezproblemowy przebieg porodu, a podarowany niemowlęciu był symbolem późniejszej siły, zdrowia i inteligencji obdarowanego. Figurka zawieszona nad kołyską dziecka miała go chronić przed złymi snami. Już w czasach średniowiecznych rasa akita hodowana była do walk psich, które około XI wieku stały się popularnym sportem.
    Udokumentowana historia rasy rozpoczyna się w wieku XVII. Jej hodowlą zajmował się wówczas możny rycerz, który przed niełaską cesarza schronić musiał się na północnym wybrzeżu wyspy Honsiu, w prowincji Akita. Był on wielkim miłośnikiem łowów i psów, postanowił więc stworzyć największe, najsilniejsze i najmężniejsze psy myśliwskie, jakich nikt przedtem nie widział. Były to psy elitarne, których właścicielami i hodowcami mogli być tylko japońscy shoguni. Sposób opieki nad psami (pielęgnacja, żywienie) był opisany w ściśle przestrzeganych i chronionych dokumentach. świadczy to o poważaniu, jakim cieszyły się te psy. Stanowiły wielką wartość, można by rzec, cieszyły się swoistym kultem, jakim nie otaczano żadnego innego psa. Ciekawostką dotyczącą sposobu prezentacji tych psów było prowadzenie ich na kolorowych (plecionych z bawełny) smyczach - przeplatanych srebrną lub złotą nitką (w zależności od rangi posiadacza psa). Kolor tej smyczy współgrać musiał ponadto z umaszczeniem psa.
    Następne stulecia, obfitujące w wojny i będące okresem politycznej i ekonomicznej destabilizacji, spowodowały, że wielkie psy z Honsiu stały się prawdziwą rzadkością. Przetrwały jednak, przede wszystkim jako psy do walk, dopóki cesarz nie zabronił tego procederu, a początek naszego wieku i powstanie silnego ruchu na rzecz zachowania kulturowej tradycji Japonii przyniósł renesans rasy, uznanej niemal za symbol narodowy. Pod nazwa nippon inu, czyli po prostu "japońskiego psa" akita doczekał się państwowego protektoratu i w roku 1931 oficjalnie został ogłoszony "narodowym psem Japonii".
    Wojna przyniosła psom japońskim, a szczególnie akitom, niemal zupełną zagładę. Mimo to pogłowie zostało dość szybko odbudowane i obecnie rasa ta należy do najliczniejszych w Japonii. Do dzisiaj zachowała swój wyjątkowy status i hodowcy, a nawet właściciele pojedyńczych, wybitnych psów są, jeśli zachodzi taka potrzeba, subsydiowani przez władze lokalne.
    Japoński standard rasy pochodzi z 1938 roku - wówczas to postanowiono, by w hodowli unikać psów szczególnie masywnych, których wygląd sugerował domieszkę krwi molosów, wprowadzoną na przełomie wieków dla uzyskania psów najlepiej nadających się do walk. Powojenna hodowla akita-inu w Japonii dążyła do uzyskania typu psa silnego i mocnego, ale jednak, przede wszystkim o cechach szpica.
    Akita to symbol psiej wierności - na dobre i złe. Są one wierne do końca swoim właścicielom, czego najlepszym przykładem jest opowieść o psie doktora Ueno.